And the Publican Followed

As You Like It

Thu, 07 Jun 2012 17:13:04 +0200

All the world's a stage,
And all the men and women merely players:
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages. At first the infant,
Mewling and puking in the nurse's arms.
And then the whining school-boy, with his satchel
And shining morning face, creeping like snail
Unwillingly to school. And then the lover,
Sighing like furnace, with a woeful ballad
Made to his mistress' eyebrow. Then a soldier,
Full of strange oaths and bearded like the pard,
Jealous in honour, sudden and quick in quarrel,
Seeking the bubble reputation
Even in the cannon's mouth. And then the justice,
In fair round belly with good capon lined,
With eyes severe and beard of formal cut,
Full of wise saws and modern instances;
And so he plays his part. The sixth age shifts
Into the lean and slipper'd pantaloon,
With spectacles on nose and pouch on side,
His youthful hose, well saved, a world too wide
For his shrunk shank; and his big manly voice,
Turning again toward childish treble, pipes
And whistles in his sound. Last scene of all,
That ends this strange eventful history,
Is second childishness and mere oblivion,
Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything.

“White Madonna lilies, symbol of the whitest of purity and...

Thu, 24 May 2012 21:58:29 +0200

“White Madonna lilies, symbol of the whitest of purity and the blackest of death. It is often said that lilies grow upon the grave of a man convicted for a crime he did not commit.”

2 - Anna

Wed, 16 May 2012 17:55:00 +0200

Hoe vaak ik het filmpje ook bekeek, het gaf me niets. Matthias liep heen en weer in zijn studeerkamer voor de wand die was omgebouwd tot een grote, doorlopende spiegel. Hij sprak nauwelijks; sommige dingen die hij zei begreep ik niet vanwege de complexiteit van zijn Nederlands. Wat ik wel verstond was het volgende:

“Nee, nee, te prototypisch. Ik moet dieper duiken. Waarom raak ik het nou kwijt? Waarom raak ik het altijd kwijt? Dit is geen doen. Het ontglipt me alsof het zand is, zacht, mul zand dat door mijn vingers glipt wanneer ook maar het kleinste briesje opsteekt, waardoor ik er als een idioot achteraan moet rennen terwijl de korreltjes zich bij hun honderden miljarden broertjes en zusjes voegen. Met iedere wegzakkende stap ontsnappen ze me meer. Om de zoveel tijd heb ik succes. Heb je zandkorrels wel eens onder een microscoop gekeken?” (Dit alles zei hij tegen de dictafoon die hij vasthield). “Er zijn duizenden vormen, groot, klein, hoekig, afgerond. Ik vergroot ze honderden keren; als het geschikt is, leg ik het in mijn hand en neem het mee. Zo vergaar ik een volle hand totdat de wind weer komt en ik opnieuw moet beginnen. Ik vervolmaak deze cyclus al negenendertig jaar, acht maanden, drie weken en vier dagen lang. Soms iedere dag na het opstaan, soms pas na een aantal weken. Op wanneer het weer zal waaien is geen peil te trekken. Dit is de grootste last die een mens kan dragen, want waar iedereen vlak na zijn geboorte mens wordt en dat voor de rest van zijn leven blijft, vind ik mezelf iedere dag weer uit.”

Ik had zijn monoloog opgeslagen op een geheugenstick en onderin het keukenkastje met de schoonmaakmiddelen verborgen. Als ik eerder thuis was dan hij schoof ik die in de laptop en luisterde ik het woord voor woord na, maar vond niets. Ik dacht aan de schat aan informatie die de dictafoon moest bevatten. Ik wist precies waar hij lag; Video-Matthias had hem in de tweede la van zijn bureau gelegd, onder een stapel papieren. Dat ik wist waar hij lag betekende echter nog niet dat ik hem durfde te pakken. Ik was dan ook terughoudender in mijn zoeken dan logisch was. Vlak voor een doorbraak stopte ik vaak in zijn geheel. Vandaag was niet anders. Ik opende het gootsteenkastje, tilde de microvezeldoekjes op, legde de stick eronder en plaatste er twee flessen schoonmaakmiddel voor. Keek op de klok. Hij zou er nog minstens drie uur over doen om thuis te komen. Het idee om niet ruim van te voren te stoppen met kijken beangstigde me; niet omdat ik bang was voor zijn reactie, maar omdat ik mezelf geen deelgenoot wilde maken van wat hij voor zichzelf wilde houden.

Ik nam plaats aan de keukentafel en sliep met mijn hoofd op mijn onderarmen.

"Been here before couldn’t say I liked it Where do I start writing all this down Just let me..."

Wed, 16 May 2012 17:31:23 +0200

“

Been here before couldn’t say I liked it
Where do I start writing all this down
Just let me plunge you into my world
Can’t you help me be un-crazy

Name this for me, heat the cold air
Take the chill off of my life
And if I could I’d turn my eyes
To look inside to see what’s coming

It comes alive (x3)
And I die a little more
It comes alive (x3)
Each moment here I die a little more
Ooh, I die I die I die a little more

Then the unnamed feeling
It comes alive
Then the unnamed feeling
Takes me away

Been here before (x6)

I’m frantic in your soothing arms
I cannot sleep in this down filled world
Found safety in this loneliness
But I cannot stand it anymore

Cross my heart hope not to die
Swallow evil, ride the sky
I lose myself in a crowded room
You fool, you fool, it’ll be here soon

”

- http://www.youtube.com/watch?v=YlODoiLK9lE

Wind me up and watch me spin… Watch me spin.. Watch me spin…

Tue, 06 Dec 2011 16:21:00 +0100

Wind me up and watch me spin… Watch me spin.. Watch me spin…

"Oh mirror mirror, you’re coming in clear I’m finally somewhere in between I’m..."

Tue, 29 Nov 2011 21:59:19 +0100

“Oh mirror mirror, you’re coming in clear
I’m finally somewhere in between
I’m impressed, what a beautiful chest
I never meant to make a big scene
Will you resign to the latest design
You look so messy when you dress up in dreams
One more for hire, a wonderful liar
I think it’s time we all should come clean
Stack dead actors, stacked to the rafters
Line up the bastards all I want is the truth
Hey hey now can you fake it,
Can you make it look like we won
Hey hey now, can you take it
And we cry when they all die blonde
God bless, what a sensitive mess
Yeah, but things aren’t always what they seem
Your teary eyes, your famous disguise
Never knowing who to believe”

Photo

Tue, 29 Nov 2011 21:45:36 +0100

1 - Maren

Tue, 29 Nov 2011 21:36:00 +0100

Ergens vanuit het huis klonk een indringend geluid, zo luid dat het het hoorspel overstemde, dat ik aan het beluisteren was. Ik draaide aan de grijze knop van de radio om hem het zwijgen op te leggen en verliet de kamer. Het geluid veranderde van een ruis in een soort geratel. Het laminaat kraakte; gang-trap-salon-gang. Studeerkamer. Ik had het geluid steeds luider horen worden naarmate ik dichter bij mijn vaders studeerkamer kwam. Ondanks dat hij zat rees hij hoog boven het toetsenbord uit, de bron van het indringende getik. Het bord was breed en had matzwarte toetsen, waar zijn magere vingers vigoureus op hamerden. Omdat de deur al open was hoorde hij me niet binnenkomen. Uiteindelijk keek hij op. Stopte met tikken. Hij was omgeven door vele soorten hout, licht, donker, veel glas ook in de vitrine waar hij zijn boeken in bewaarde. Het montuur van zijn bril was ook donker. Hij was, Frans sprekend in zichzelf, één geweest met de tekst die hij aan het schrijven was. Het klonk mooi als hij Frans sprak: zijn gehele gezicht leek zich in te spannen om de voor mij onbekende klanken te produceren, zo nauwkeurig articulerend dat het leek alsof de woorden voorzien waren van een onzichtbare rand die ze scheidde van de andere.

“Papa.” Zachtjes, zodat hij rustig uit zijn gedachtestroom kon stappen, zoals ik wist dat hij het graag had. Hij zette zijn bril af.

“Gaan we al?”

“Nee,” zei ik, en ik ging op de rand van zijn bureau zitten. Hij zweeg even en ik wist dat hij zijn Franse gedachten voor Nederlandse inwisselde. Mijn vaders hoofd was een gecompliceerd doolhof. Dit wist ik, omdat ik er regelmatig kwam. Tussen hoge, dichte hagen door waren kleine binnenplaatjes te vinden waar zich telkens een ander tafereel afspeelde. Grint kraakte. Tussen de binnenplaatsen in bevonden zich smallere gangetje, steegjes bijna, waar het vaak donker was. De paden en binnenplaatsen waren zuinig verlicht. Uit het niets speelde af en toe een zacht operamuziekje met gezang van een vrouwelijke sopraan. De hagen klonken vreemd genoeg als het ruisen van eb en vloed. Hij had dat me verteld, lang geleden, toen ik het nog niet begreep, en zei erbij dat hij me daarnaar had vernoemd.

Het doolhof was op dat moment geen prettige plaats om te zijn: ik had het koud en het gezang zwelde onaangekondigd aan, waardoor ik schrok. De tweede binnenplaats rook naar oud katoen. Het was een ongewoon grote zaal voor het aantal mensen dat er normaal gesproken in werd gehuisvest. Amateurregisseur Thomas Coudewater had het ruim twee decennia geleden, een half jaar na mijn geboorte, voor weinig gekocht om zijn liefhebberij uit te oefenen. Hij zocht in die tijd acteurs om zijn kleine houten podium mee op te vullen. Kort na zijn advertentie in de ochtendkrant kreeg hij een brief van Matthias van der Eeden, negentien jaar oud en geen enkele ervaring. De brief was in keurig schuinschrift geschreven en de handtekening onderaan was veel te formeel en veel te zwierig. Hij was in een te groot overhemd van zijn vader op komen dagen; zijn enorme lengte verborg hij door onbewust een beetje krom te lopen. Coudewater besloot als eerste project een bewerking van Das Parfum van Patrick Süskind op te voeren. Matthias gunde zichzelf, tot de verbazing van velen, nauwelijks de tijd om van zijn onhandige zelf te veranderen in de sinistere Jean-Baptiste Grenouille. Toen hij speelde, werden zijn ogen groot als in een permanente verbazing en spanden alle spieren in zijn gezicht zich samen totdat ze de juiste houding hadden gevonden. Hij kromde zijn rug in geveinsde nederigheid en richtte zijn blik op de grond.

De manier waarop hij zijn magere gezicht vormde, zijn vingers ineen vlocht en zijn stem precies op het juiste moment brak, veranderde niet tot en met de uitvoering, niet uit onvermogen, maar omdat beter simpelweg niet kon.

“Ik heb de beste neus van Parijs, Maître Baldini, ik ken alle geuren van de wereld, alle die in Parijs zijn, allemaal - “

“Ik maak dit even af en dan gaan we.”

Ik was weer in de studeerkamer.

Photo

Tue, 29 Nov 2011 17:55:20 +0100